Romantyzm – Wstęp (demo)

Lekcja Progress:

Epoka romantyzmu w Europie trwała od lat 90. XVIII wieku do lat 40. XIX wieku. Romantyzm był reakcją na zmiany społeczne i polityczne wywołane rewolucją francuską z 1789 roku a później wojnami napoleońskimi. Charakterystyczny dla osób tworzących w tej epoce jest szeroko rozumiany bunt: głównie przeciwko ustalonym regułom społecznym, które rządziły społeczeństwami epoki Oświecenia, ale także przed całym dotychczasowym porządkiem. Niektóre wątki właśnie w romantyzmie pojawiły się po raz pierwszy.

zakładano, że dominacja uczucia nad rozumem jest pożądana, poszerza i pogłębia widzenie świata, jest bardziej szczera i szlachetniejsza.

głębokie, skomplikowane i niemożliwe do zrealizowania z różnych powodów uczucie miłosne, dla którego jednak bohater zrobi wszystko.

samotny indywidualista. Typowy romantyczny bohater literacki to buntownik kierujący się wielkimi namiętnościami, jest nieprzeciętną osobowością i jest także pełen wewnętrznych konfliktów.

otwarty spór tzw. klasyków z romantykami. W Polsce motyw ten jest bardzo widoczny w balladzie Romantyczność Adama Mickiewicza (gdy dziewczyna widzi zmarłego kochanka, starzec z tłumu przekonuje ją, aby „ufała jego szkiełku i oku” i zrozumiała, że duchy nie istnieją; kontrastowy światopogląd przedstawia narrator będący jednocześnie uczestnikiem zdarzenia).

Według romantyków świat dzielił się na to, co materialne (a więc widzialne, poznawalne zmysłowo) oraz na to, co niewidzialne (duchowe), takie, które daje się poznać za pomocą wiary czy intuicji.

to fascynacje łączące się z uwielbieniem tajemniczości i mistycyzmu. Kultura ludowa ze swoją prostą wiarą w siłę boskiej przyrody i sprawiedliwość, której „staje się zadość” oraz orient obcy Europejczykowi stanowiły doskonałe tło dla romantycznych dzieł.

rozumiany był zarówno jako wyrwanie się z okowów obyczajowości, jak i wolność całych narodów od obcego jarzma.

wprawdzie już Szekspir nie trzymał się twardo kanonów antycznych, ale romantycy zrobili z dramatu zupełną rewolucję. Najlepiej widać to na przykładzie Dziadów cz. III, gdzie akcja między scenami bardzo często wydaje się być niepowiązana.

przekonanie, że wpływa na człowieka z wzajemnością.

smutku, apatii i melancholii wynikających z myśli o niedoskonałości świata.