Quo vadis”, czyli słowa wypowiedziane przez św. Piotra podczas ucieczki​

Więcej zarówno o lekturze jak i o tym, czym jest powieść historyczna dowiecie się z platformy EQURS.PL. 

 

„Quo Vadis” jest to powieść historyczna. Więcej zarówno o lekturze jak i o tym, czym jest powieść historyczna dowiecie się z platformy EQURS.PL. Teraz przedstawię tę wiedzę w pigułce. 

Powieść to gatunek epicki pisany prozą. Jest to też gatunek wielowątkowy. Oznacza to, że w „Quo Vadis” nie jest opisane tylko jedno wydarzenie czy bohater. Mamy mnóstwo wątków pobocznych i relacji między bohaterami. Jest to nie tylko historia miłosna, ale i historia prześladowania chrześcijan. Mamy również przemyślenia Petroniusza i konflikt Petroniusza z Neronem. Czyli wielowątkowa, w przeciwieństwie do opowiadania, jest powieść narracyjna. Co to znaczy? To znaczy ni mniej ni więcej tylko to, że pojawia się narrator. Akurat w przypadku „Quo Vadis” jest to narrator trzecioosobowy, ale równie dobrze mógłby być pierwszo. 

Zdarzają się powieści narracyjne gdzie narrator jest pierwszoosobowy. Natomiast powieść powieścią, ale interesuje nas także dany człon, czyli „powieści historyczne”. Powieść historyczna nie znaczy wyłącznie tego, że dzieje się w czasach historycznych. Bo przecież na dobrą sprawę poza powieściami science-fiction wszystkie powieści się w czasie historycznym dzieją. Współczesne również. Jednakże, w powieści historycznej tło historyczne ma ogromne znaczenie. Z tego względu przedstawia się realia epoki, czyli to jak ludzie się ubierali, jak się zachowywali, w jakich mieszkaniach mieszkali. Przykładowo w „Quo Vadis” jest opisany wystrój mieszkania opiekunów Ligii. Więc właśnie pod tym względem jest to powieść historyczna, bo dba o każdy detal. Innymi słowy, realia oddane z dokładnością to jedna rzecz. Druga to to, że pojawiają się tam zarówno postaci fikcyjne jak i postaci historyczne. 

 

„Quo vadis” – napis na tabliczce. ​

 

W przypadku „Quo Vadis” postacią historyczną jest na przykład Neron. Ale już Winicjusz, jest postacią fikcyjna. To znaczy, stworzoną przez wyobraźnię autora. Dotyczy to nie tylko postaci, ale i wydarzeń. Pożar Rzymu na przykład był czymś, co się zdarzyło naprawdę. Prześladowania chrześcijan, igrzyska też zdarzały się naprawdę. Nie mniej, wiele elementów, wiele historii jest tam dodanych. Żeby po prostu urozmaicić fabułę. 

Ostatnia rzecz, która nam się pojawia w powieści historycznej, to stylizowany język. To brzmi mądrze. Nie ma w tym jednak żadnej wielkiej filozofii. Stylizacja języka to po prostu posługiwanie się przez bohaterów takim językiem, który sprawia wrażenie, że jest starszy niż w rzeczywistości. Czyli Henryk Sienkiewicz, który żył i tworzył w XIX wieku starał się ten język wystylizować na starszy. Stąd bohaterowie “Quo Vadis” czasami dziwnie mówią. Bardzo dostojnie, używają dziwnych sformułowań. 

Właśnie wszystkie te cechy występują w „Quo Vadis” Henryka Sienkiewicza. Jest ona klasycznym i idealnym przykładem powieści historycznej.